Uit het onderzoek is gebleken dat het zelfstandige werkwoord steeds subcategoriseert voor een (maximaal) aantal argumenten. Aan iedere argumentpositie dient het hoofdwerkwoord een unieke thematische rol toe te kennen. Een argument is van het abstracte type.
Een verdere invulling van een argument is noodzakelijk. We moeten dan denken aan categorie- en prepositieselectie. Deze invulling van het interne argument wordt eveneens bepaald door het zelfstandige werkwoord. We moeten concluderen dat argumenten uitermate geschikt zijn als abstracter type over categorieën.

Hulpwerkwoorden subcategoriseren niet voor interne argumenten, maar selecteren een verbale categorie. Bij hulpwerkwoorden is sprake van VP-selectie.

Er zijn werkwoorden die adjunct-argumenten selecteren. Deze groep valt nog onder het subcategorisatiedomein. Ze ontvangen van het werkwoord een thematische rol en hebben bovendien zelf een autonome, locale, woordgroep-inherente rol.

We hebben gezien dat veel eigenschappen en structuren af te leiden zijn uit andere basale eigenschappen en structuren. Dit voorkomt redundantie in het lexicon.

Bij taalverwerkende systemen zullen in het lexicon subcategorisatieframes nodig zijn om afhankelijkheden rond het hoofdwerkwoord uit te drukken. In vertaalsystemen is deze informatie onontbeerlijk om een juiste parsering van zinnen op te kunnen leveren en ambiguïteiten het hoofd te kunnen bieden.

De conclusie is gerechtvaardigd dat S-frames onmisbaar zijn in NLP-systemen. Daarbij is duidelijk geworden dat S-frames gereduceerd zouden moeten worden tot abstracte schemata vanwaaruit automatisch of via parametrisering meer specifieke kenmerken afgeleid kunnen worden.